Pisanie – trudna sztuka

Nie jest łatwo nauczyć się pisać.

Trzeba opanować budowę zdania, poznać litery, widzieć sens w ich łączeniu w słowa, nauczyć się je pisać – opanować ich ręczny zapis lub nauczyć się ich układu na klawiaturze. Oprócz samych liter, trzeba znać znaki interpunkcyjne, umieć używać odpowiednio spacji, entera, wiedzieć kiedy i jak napisać duże litery, czy polskie znaki. Trzeba też wiedzieć jak się zachować w przypadku popełnienia błędu – jak taki błąd korygować.

Wiem, że pisanie, to będzie nauka przez lata, ale warto małymi kroczkami dążyć do celu.

W mojej codzienności zagościł pamiętnik, w którym prawie codziennie pojawia się zdjęcie nawiązujące do ważnego dla mnie zdarzenia. Do tego zdjęcia powstaje podpis. Korzystam tu z komunikatora (Boardmaker). Na razie uczę się układu liter na klawiaturze (QWERTY) i „przepisuję” zaproponowany wcześniej przeze mnie podpis, którego wzór pokazują mi rodzice.
Dodatkowo dopisuję ręcznie inne, ważne dla mnie informacje.
Rysujemy z rodzicami to, o co ich poproszę i mój pamiętnik staje się bardziej kolorowy.

To jest szybki sposób na codzienne pisanie. Zajmuje 10 minut dziennie.

Najważniejsze jest to, że lubię zdjęcia z moich codziennych wydarzeń – chętnie je oglądam i chętnie je podpisuję. Po prostu lubię prowadzić pamiętnik.
Potem, kiedy przeglądam ten pamiętnik, ćwiczę przy okazji czytanie.

Tu możecie zobaczyć jak piszę.

A co Was motywuje do pisania i jak się uczycie tej trudnej sztuki?

Powiązane posty

Czasami wystarczy podróż samochodem

Nie każda rozmowa musi być ćwiczeniem. Nie każda odbywa się przy stoliku. Nie każda jest inicjowana przez dorosłego. Czasami wystarczy podróż samochodem, żeby zainicjować zabawę.

Na zakończenie Miesiąca AAC – filmik

Międzynarodowy Miesiąc AAC dobiega końca, ale mam nadzieję, że – tak, jak głosi tegoroczne hasło – AAC będzie nam towarzyszyć również jutro i w przyszłości.