Mam już swoje „naście” lat i w głowie mnóstwo obserwacji otaczającego mnie świata. Lubię przyglądać się ludziom, ich zachowaniom, relacjom. Słucham w jaki sposób się komunikują, jakich odzywek używają i jak wchodzą w interakcje.
Zauważyłam, że moi rówieśnicy używają języka bardzo oszczędnie. Zazwyczaj odpowiadają na pytania jednym krótkim słowem. „No”, „ok”, „jaaa” – zazwyczaj wystarcza jako cały komunikat. Dla otoczenia jest to w pełni akceptowalne.
Ze mną jest trochę inaczej…
Doceniam, że chcecie dla mnie jak najlepiej. Doceniam, że dopytujecie, że podpowiadacie, że chcecie by moje wypowiedzi były pełniejsze, bardziej świadome, lepiej rozumiane. Takie wsparcie jest bardzo ważne i mega cenne, ale… No właśnie – jest jedno „ale”.
Potrzebuję balansu.
Bardzo zależy mi na przestrzeni, w której komunikacja nie jest ciągłym treningiem, terapią, czy lekcją. Za każdym razem, gdy użyję jednego słowa, czuję presję, by zaraz dodać coś więcej. Zaczynam wtedy wątpić w siebie. Rośnie we mnie poczucie, że to, co z siebie daję w danej chwili, nie jest wystarczające. Że zawsze muszę „lepiej”, „dokładniej”, „więcej”.
A przecież AAC ma być ułatwieniem, a nie utrudnieniem.
Mój system powinien dać mi głos i wolność, a nie stać się kolejnym narzędziem presji. Chcę mieć prawo do bycia niedoskonałą. Chcę czasem powiedzieć jedno słowo i żeby to wystarczyło. Przecież często wiesz dobrze o co mi chodzi.
Zaczęły się wakacje i to idealny moment, żeby trochę odpuścić. Nie chodzi mi o rezygnację z doskonalenia mojej komunikacji, porzucenie wsparcia i pozostawienie mnie bez rozwoju. Chcę, żebyśmy nauczyli się balansu między wspieraniem mnie, a dawaniem przestrzeni na to, bym mogła po prostu być. Bez oczekiwań, bez ciągłej potrzeby bycia „lepszą”, bez presji.
Budujmy głębszą relację w równowadze z edukacją i wsparciem.
